Bos Rihtimlar…

Bazen oyle bir zaman yasarsiniz ki. Bir sürü kisinin arasinda yalnizligi yasarsiniz. Süphe ile bakarsiniz etrafiniza en yakin arkadasinin bile hareketleri,tavirlari yabanci gelir insana. Aslinda gecmiste yasadiklarindir boyle olmasina sebep. Deneyimler,tecrubeler iyide olsa kotude olsa birikmistir icinde. Yalniz kaldiginda ozellikle cikarlar saklandiklari yerden…

 

Bu aralar bunu yasiyorum sanirim suphe,yalnizlik hissi,guvensizlik hepsi ust uste gelmis durumda. Bir adim atmak istesem bile bi anda bunlar cikiyor karsima guvenemiyorum.

 

Bayadir bos rihtimlarda dolasiyorum sanki. Pamuktan yatak yapip beraber uyuyacagim birini ariyorum sanki bu rihtimlarda fakat dedim yaa bos hep rihtimlar. Ruzgarin beni estigi yere suruklemesini istiyorum artik. Sonunu dusunmeden korkmadan yurumek istiyorum. Cok zor degil biliyorum ama yinede korkuyorum.

 

Gozlerimi kapadigimda canlandirdigim bir sahne var aslinda. Fonda “murat yilmazyildirim – cennet” caliyor. Papatyalarla dolu bir kir. Alabildigine heryer bem beyaz papatya dolu,gokyuzu mas mavi,gunes en sevecen haliyle gulumsuyor bize tepeden.kocaman bir agac var onun golgesinde oturuyoruz. Gunes “o” nun saclarini parildatiyor. Sarilip hic birseyi dusunmeden oturuyorum oylece…

 

Hayallerim gercek olsa keske. Bu aralar cok ihtiyacim var sanirim…

Bir önceki yazımız olan İlk Defa Söylemesi Zordur... başlıklı makalemizi de okumanızı öneririz.

Recent Entries

Leave a Reply

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.