Kendi ayak seslerimi duymaya alıştım artık…

Gecenin karanlığının ve soğukluğunun iliklerime işlediği, bomboş bir sokakta rüzgar çanlarının şıngırtıları eşliğinde kendi ayak seslerimi duymaya çok alıştım sanırım. Uzun zamandır tek yürüyorum sanki hayatta. Etrafım arkadaşlarım,dostlarımla çevrili fakat dediğim gibi boş bir sokakta yürüyorum sanki sonu karanlık. Sokak lambaları aydınlatmıyor bile yolumu.

Hoşuma gittiği için mi? Yoksa mecbur bırakıldığım için mi böyle hissediyorum bilmiyorum. Ama alıştım artık bu sokağa.Beni bu sokağa ilk attıklarında çok korkmuştum. Şimdiyse arkama bakmadan yürüyebiliyorum. Nereden geldiğimin bir önemi yok, bu yolun sapağı ne zaman gelecek sadece bunu merak ediyorum.

Köprüden önce son çıkışa ulaşabilecekmiyim acaba? Yada çıkış varmı?

Sadece tek bir şeyi duyuyorum, oda dünyaya ayakta olduğumu hissettirmek için yere vurduğum ayak seslerim…

Bir önceki yazımız olan Biranda olurya zaten... başlıklı makalemizi de okumanızı öneririz.

Recent Entries

Leave a Reply

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.