Bir martı gibi…

Cok uzun zamandir vapura binmemistim. Dalgalarin sesleri,martilarin suzulusu gercekten rahatlik veriyor bana. Bogazin temiz havasini icime cekmek ve Istanbul’u seyretmek…

Gozlerimin doldugunu hissediyorum Istanbul’u seyrettikce. Bu koca sehir bana 28 yil bir cok aniya ev sahipligi yapti. Kimi zaman mutlu kimi zaman mutsuz anilarim oldu. Ama nedense en hatirlananlari hep mutsuz oldugum zaman ki anilar.

Dalgalardan gelen su taneleri yuzume geliyor devamli, ruzgar yuzumu ve saclarimi oksuyor. Gozlerimi kapadigimda cok ozgur hissediyorum kendimi. Bir marti gibi suzuluyorum sanki vapurun yaninda ozgurce. Gozumu actigimda ise kalabalik ve yorgun bir sehir goruyorum. Bu koca sehirde bir nokta, mutsuz bir birey oldugumu goruyorum.

Bu sehirden uzaklasmak beni mutlu edebilcekmi peki diye dusunuyorum. Anilarim ve mutsuzluklarim burada oldugum icinmi yanimda yoksa aslinda hepsi daima icimdemi kalacak bilmiyorum.

Tek bildigim ozgur olmak istiyorum. Bir marti gibi kanatlarimi acip ruzgarda suzulmek,bogazin serin sularinin uzerine kanatlarimi degdirmek istiyorum….

Bir önceki yazımız olan Biranda olurya zaten... başlıklı makalemizi de okumanızı öneririz.

Recent Entries

Leave a Reply

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.